Witaj w witrynie Podwórko NIVEA!
Używamy narzędzi do analizy sposobu korzystania przez użytkowników z naszych stron internetowych w celu ich zoptymalizowania. W każdej chwili możesz nie wyrazić na to zgody, klikając tutaj.

Używamy narzędzi, by zapewnić Ci indywidualną informację produktową o przeznaczeniu marketingowym, również poza naszą stroną internetową. W każdej chwili możesz wycofać swoją zgodę, klikając tutaj.
Zgadzam się Zmień ustawienia
Data publikcaji: 22.04.2021
Autor: Aleksandra Piotrowska

Tworzenie więzi z innymi

Człowiek jest istotą społeczną i spędza życie przede wszystkim w sytuacjach społecznych, w których oprócz niego zaangażowane są inne osoby.

Aby umieć w nich funkcjonować, musi opanować wiele kompetencji społecznych, umożliwiających tworzenie więzi z innymi. Jedną z podstawowych jest empatia, powszechnie rozumiana jako współodczuwanie, możność dzielenia stanów psychicznych z innymi. 

Spotykamy dwa główne podejścia do empatii. Empatia emocjonalna to zdolność jednostki do odczuwania stanów psychicznych innych osób, do emocjonalnej odpowiedzi na dostrzeżone przeżycia drugiego (np. reagowanie smutkiem na smutek rozmówcy). Empatia poznawcza to zdolność jednostki do zrozumienia myśli, perspektywy, punktu widzenia drugiej osoby (np. zrozumienie powodów działania drugiego człowieka – nawet bez ich podzielania). Połączenie tych podejść to dwuaspektowe ujmowanie empatii jako możliwość zauważenia, rozumienia i dzielenia przeżyć drugiej osoby.
Okazuje się, że matka natura zadbała u nas o możliwość ukształtowania empatii, wyposażając  w tak zwane neurony lustrzane. To układy neuronów czuciowych (odbierających bodźce) powiązanych z neuronami ruchowymi (kierującymi ruchami mięśni) tak, że obserwacja ruchów innych osób wywołuje u nas ruchy naśladowcze, a te zaś powodują powstanie u nas emocji analogicznych do obserwowanych u drugiego człowieka. Dzięki neuronom lustrzanym odbieramy zatem emocje innych osób, a to niezbędne do możliwości współpracy z nimi.
 Rozwój empatii zajmuje wiele lat. Początkowy etap to dostrajanie się niemowlęcia do opiekuna, współbrzmienie z matką, a także wrodzone reakcje emocjonalne na nieszczęście drugiego człowieka (np. zarażanie się płaczem drugiego dziecka). Właściwa empatia emocjonalna pojawia się koło 2 – 3 roku życia, a możliwość zrozumienia perspektywy drugiego człowieka, czyli empatia poznawcza, jeszcze później – w okresie szkolnym.
 

Rozwój empatii wyraźnie wiąże się z pojawianiem kolejnych, rozwojowo wyższych przejawów więzi z innymi. Empatia stanowi podwaliny pod moralność (zachowania prospołeczne, sprawiedliwość itd.), jest jednym z najsilniejszych hamulców zachowań agresywnych i przemocy. Nawet rozwój społecznego charakteru dziecięcych zabaw jest związany z empatią. Przed początkami empatii emocjonalnej (do 2-3 roku życia) dziecko nie potrafi za bardzo bawić się z innymi dziećmi, dominuje wtedy zabawa samotna (samo wymachuje grzechotką albo próbuje piętrzyć klocki). Potem pojawia się zabawa równoległa, pierwsza z zabaw społecznych, lecz jej społeczny charakter to zaledwie bawienie się w to samo co druga osoba, ale tak naprawdę obok niej – np. dwoje dzieci w piaskownicy buduje zamek – każde kopie własny dołek. 

W czwartym roku życia dzieci bawią się już wspólnie (tzw. zabawa zbiorowa), ale ponieważ nie potrafią jeszcze przestrzegać reguł i ustaleń, wiele jest awantur i nieporozumień, a mało zabawy... Dopiero 5-6-latki są w stanie realizować najwyższą rozwojowo formę zabawy społecznej – zabawę zespołową, z podziałem ról i funkcji, z przestrzeganiem reguł i wyraźnie dłuższym czasem zgodnej zabawy. 

A wiecie, że wysoki poziom empatii nie tylko umożliwia tworzenie głębokiej, trwałej więzi z innymi, ale też wiąże się z dominacją u jednostki optymizmu, tolerancji, dobrego samopoczucia, zadowolenia z życia, a na dodatek wytrwałością w realizacji celów (nawet przy występowaniu przeszkód)? Zatem kompetencje społeczne nie tylko ułatwiają życie w grupie, ale też podnoszą jakość życia jednostki. Jest się o co starać!
 

 

 

Polecane

Czy wiecie, że w trakcie rozwoju prenatalnego, dokonującego się jeszcze przed narodzeniem, ze wszystkich zmysłów najwcześniej zaczyna działać dotyk?

Polecane

Na rozwój dziecka oddziałują różne środowiska – dom rodzinny, instytucje typu przedszkole czy szkoła, grupa rówieśnicza, ale rodzina zajmuje wśród nich wyjątkową pozycję. Powodów jest kilka.

Polecane

Maleńkie dzieci są całkowicie zdane na łaskę tych, którzy je powołali na świat.

Polecane

W momencie przyjścia na świat dziecko to przede wszystkim istota biologiczna – energia organizmu noworodka kierowana jest głównie na to, aby wszystkie tkanki i narządy nauczyły się funkcjonować niezależnie od organizmu matki.